Zadośćuczynienie, odszkodowanie, renta za szkody na osobie
Co należy się poszkodowanemu w wyniku doznania obrażeń ciała spowodowanych wypadkiem?
W związku ze szkodami na osobie wyróżnia się sytuacje:
-gdy w następstwie wypadku poszkodowany doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia;-gdy w następstwie wypadku poszkodowany zmarł.
Rodzaje świadczeń, należnych z tytułu szkód osobowych:
-Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę z tytułu uszkodzenia ciała.-Jednorazowe odszkodowanie.-Renta z tytułu zwiększonych potrzeb.-Renta z tytułu utraconego dochodu.-Renta odszkodowawcza dla członków rodziny.
Zadośćuczynienie
Jest to bardzo specyficzny rodzaj odszkodowania o charakterze całościowym, którego zadaniem jest złagodzenie poczucia krzywdy i cierpień fizycznych, będących następstwem wypadku. Zasadnicza różnica pomiędzy odszkodowaniem , a zadośćuczynieniem polega na tym, iż odszkodowanie ma za zadanie naprawienie szkód wymiernych i materialnych, a zadośćuczynienie szkód niewymiernych. Szkoda niematerialna w przypadku uszkodzenia ciała jest to po prostu ból, cierpienie, fakt, że ktoś przebywał przez 6 tygodni w gipsie, albo ma amputowaną rękę, jest niepełnosprawny fizycznie i to odbija się na jego psychice. O zadośćuczynienie może wystąpić każdy, kto w następstwie jakiegokolwiek wypadku właśnie dozna krzywdy moralnej i cierpień fizycznych i psychicznych. Roszczenie tego typu znajduje szerokie uzasadnienie w przepisie art. 445 §1 k.c. w związku z art. 444 k.c. odszkodowanie w formie zadośćuczynienia realizowane jest przez wypłatę kwoty pieniężnej. Proces określania kwoty zadośćuczynienia nie może być oparty na sztywnych schematach. Musi uwzględniać przesłanki indywidualne, a nawet subiektywne bezpośrednio związane z osobą konkretnego poszkodowanego. Dlatego ocena całościowa doznanych krzywd musi opierać się na uwzględnieniu przeróżnych czynników. Do nich należy określenie trwałego uszczerbku na zdrowiu, okresu leczenia, indywidualnego natężenia cierpień związanych z przebiegiem leczenia, okresu rehabilitacji. Nie pomijane są również takie czynniki, jak wiek, płeć poszkodowanego, zadów, możliwości realizacji zawodowej po wypadku oraz sytuacja bytowa poszkodowanego. Zadośćuczynienie ze względu na funkcję kompensacyjną ma być odczuwalną wartością, tzn. że jeżeli ktoś otrzyma zadośćuczynienie musi być przekonany, ze jego krzywda została zrekompensowana. Zadośćuczynienie jest świadczeniem wypłacanym poszkodowanemu przez sprawce szkody bądź ubezpieczalni tylko za życia, bo w przypadku śmierci poszkodowanego nie ma mowy o zadośćuczynieniu.
Jednorazowe odszkodowanie
W przepisie art. 444 §1 k.c. ustalono, że poszkodowany ma prawo żądać pokrycia kosztów leczenia. To najbardziej podstawowy rodzaj świadczenia, występuje praktycznie u każdego, kto dozna obrażeń ciała.
Do zakresu pojęciowego "koszty leczenia" zaliczamy:
- -koszty zakupów leków,
- -koszty związane z dodatkowym odżywianiem w okresie leczenia i rehabilitacji,
- -koszty pobytu w szpitalu i zabiegów rehabilitacyjnych,
- -koszty konsultacji u wybitnych specjalistów,
- -koszty środków opatrunkowych i przyrządów rehabilitacyjnych,
- -koszty związane z dodatkową opieką podczas leczenia,
- -koszty poniesione na zakup sprzętu ortopedycznego i protez,
- -koszty związane z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin w szpitalu,
- -koszty przygotowania do wykonywania innego zawodu.
Przy kosztach leczenia bardzo ważne jest to, że poszkodowany ma prawo zażądać ich pokrycia z góry. Oznacza to, że ten kto ulegnie wypadkowi i ma świadomość tego, że przy leczeniu doznanych obrażeń nie obejdzie się bez dodatkowych kosztów, może zwrócić się do sprawcy szkody o wyłożenie potrzebnej kwoty z góry. Wystarczy tylko, że uprawdopodobni wystąpienie tych kosztów, poprzez przedłożenie rachunków czy zaświadczeń.
Renta z tytułu zwiększonych potrzeb
Jej umocowanie prawne znajduje się w przepisie art. 444 §2 k.c., stanowiącym, iż poszkodowany, u którego nastąpiło w wyniku wypadku zwiększenie potrzeb, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. W tym zakresie mieszczą się więc wszystkie działania zmierzające do poprawy lub zachowania stanu zdrowia, takie jak: zabiegi rehabilitacyjne, przyjmowanie niezbędnych leków, stała odnawialność sprzętu ortopedycznego itp. Renty na zwiększone potrzeby może także domagać się poszkodowany, który w następstwie wypadku wymaga opieki. Tak określone potrzeby mogą występować np. przez krótki czas, bezpośrednio po wypadku. Podstawą do przyznania renty jest opinia lekarska, opisująca stan zdrowia poszkodowanego i jednocześnie ustalająca zakres przedmiotowy potrzeb. Opinia musi być szczegółowa i możliwie precyzyjna. Opinia powinna również zawierać określenie ewentualnych nieodwracalności następstw powypadkowych, powodujących wystąpienie zwiększonych potrzeb. W praktyce przyjęte jest, iż renta wypłacana jest co miesiąc. Miesięczna kwota renty musi pokrywać w pełni zwiększone potrzeby, jakie występują u poszkodowanego w ciągu miesiąca. Osoba poszkodowana dochodzi renty od osoby obciążonej obowiązkiem odszkodowawczym. Jest to sprawca, który zgodnie z przepisem art. 415 k.c., ponosi odpowiedzialność cywilną. Jeśli jednak sprawca posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, która obejmuje zdarzenie powodujące szkodę, poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od ubezpieczyciela.
Renta z tytułu utraconego dochodu.
Prawo cywilne w art. 361 §1 i 2 k.c. ustala zasadę pełnego odszkodowania. Sprawca szkody odpowiada za wszystkie jej normalne następstwa i w tych ramach zobowiązany jest do pokrycia poniesionych strat i utraconych korzyści. Przez utracone korzyści trzeba rozumieć te wszystkie korzyści, jakie otrzymałby lub osiągnąłby poszkodowany, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Do kategorii utraconych korzyści zaliczamy przede wszystkim utracone dochody. Z roszczeniem o pokrycie utraconych dochodów mogą wystąpić poszkodowani, którzy w następstwie wypadku doznali obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia uniemożliwiającego lub ograniczającego wykonywanie pracy zarobkowej. Powyższy rodzaj renty określany jest mianem renty wyrównawczej lub uzupełniającej, a jej zadaniem jest pokrycie strat w dochodzie, jakie ponosi poszkodowany po wypadku. Aby roszczenie o rentę było zasadne musza zostać spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze musi zostać stwierdzone, że poszkodowany całkowicie lub częściowo utracił zdolność do pracy zarobkowej, po drugie utrata musi generować po jego stronie zmniejszenie dochodów. Sprawca szkody będzie świadczył rentę tylko do tej części utraconego dochodu, jaka jest następstwem obrażeń powypadkowych. Pozostałą część strat będzie pokrywał sam poszkodowany, który albo podejmie pracę, albo musi liczyć się ze zmniejszeniem dochodów. Przy stwierdzeniu całkowitej niezdolności do pracy zawodowej sprawcę szkody obciąża obowiązek płacenia renty do pełnej wysokości dochodu, jaki mógłby osiągnąć poszkodowany. Jeśli utrata zdolności do pracy ma charakter czasowy to sprawca wypłaca rentę tylko przez czas stwierdzonej niezdolności. Jeśli natomiast stwierdzona jest trwała niezdolność do pracy poszkodowanego, sprawca musi liczyć się z obowiązkiem wypłacenia renty dożywotnio, tj. tak długo jak będzie żył poszkodowany. Przy ustalaniu wysokości renty stosuje się generalną zasadę porównania dochodu sprzed wypadku z dochodem po wypadku. Ustala się zatem, jaki dochód poszkodowany uzyskiwałby, gdyby nie wypadek. Przy ustalaniu wysokości renty z tytułu utraconego dochodu trzeba pamiętać o tym, że ma ono wyrównać poniesioną stratę i nie może w żadnym przypadku stanowić źródła nieuzasadnionego zwiększania dochodu osobistego.
Renta odszkodowawcza dla członków rodziny
Przepisy kodeksu cywilnego przewidują możliwość otrzymania renty o charakterze odszkodowawczym przez inną osobę niż poszkodowany. Jeśli w następstwie wypadku rodzącego odpowiedzialność cywilną wystąpi skutek w postaci śmierci osoby poszkodowanej pewne roszczenia przechodzą na członków jego rodziny. Roszczenie o rentę odszkodowawczą zgodnie z przepisem art. 446 §2 k.c. przysługuje tym, względem których ciążył na zmarłym obowiązek alimentacyjny. Powołany przepis wiąże obowiązek płatności renty z obowiązkiem alimentacyjnym. Prawo do renty obligatoryjnie przysługuje dzieciom zmarłego, małżonkowi i krewnym w linii prostej. Uprawnienie fakultatywne przysługuje dalszym krewnym i innym osobom, względem których na zmarłym ciążył ustawowy obowiązek alimentacyjny. Renta odszkodowawcza należy się w każdym przypadku dzieciom zmarłego niesamodzielnym materialnie ale również i małżonkowi który nie pracował bądź pracował zawodowo, a zachodzi duża dysproporcja między zarobkami i śmierć współmałżonka spowodowała obniżenie poziomu życia. Uprawnienia z tytułu renty odszkodowawczej przysługują także rodzicom zmarłego. Renta odszkodowawcza należy się także dzieciom, którym zamarła matka nie pracowała zawodowo, ale partycypowała w utrzymaniu gospodarstwa domowego poprzez wkład pracy własnej, który w dużej mierz był skierowany na wychowanie dzieci. Okres płatności renty uzależniony jest od tego, jak długotrwały obowiązek alimentacyjny ciążył na zmarłym poszkodowanym. Dzieciom renta przysługuje do czasu usamodzielnienia się, z tym że jako granicę końcową przyjmuje się z reguły 24 rok życia, tj. wiek, w którym każda osoba, bez względu na okoliczności powinna chociażby w części być zdolna utrzymać się sama. Wysokość renty zróżnicowana jest w zależności od faktu, komu ta renta ma być przyznana i jaka jest sytuacja materialna, uzasadniająca roszczenie.
Formularz zgłoszeniowy:
- Bez wychodzenia z domu,
- odpowiedź w ciągu 24h,
- gwarancja niższej ceny.
Odwiedź nas:
ul. Zwierzyniecka 14/D
mapka dojazdu
kancelaria w oficynie, Otwarte:
Pn. - Pt. od 900 do 1800
Nie masz czasu?
Zapytaj on-line
Odpowiemy w ciągu 24h.